ἡ μὲν πέπλοισι Περσικοῖς ἠσκημένη,ἡ δʼ αὖτε Δωρικοῖσιν, εἰς ὄψιν μολεῖν,μεγέθει τε τῶν νῦν ἐκπρεπεστάτα πολύ,κάλλει τʼ ἀμώμω, καὶ κασιγνήτα γένουςταὐτοῦ· πάτραν δʼ ἔναιον ἡ μὲν Ἑλλάδακλήρῳ λαχοῦσα γαῖαν, ἡ δὲ βάρβαρον.τούτω στάσιν τινʼ, ὡς ἐγὼ ʼδόκουν ὁρᾶν,τεύχειν ἐν ἀλλήλαισι· παῖς δʼ ἐμὸς μαθὼνκατεῖχε κἀπράυνεν, ἅρμασιν δʼ ὕποζεύγνυσιν αὐτὼ καὶ λέπαδνʼ ἐπʼ αὐχένωντίθησι. χἠ μὲν τῇδʼ ἐπυργοῦτο στολῇἐν ἡνίαισί τʼ εἶχεν εὔαρκτον στόμα,ἡ δʼ ἐσφάδαζε, καὶ χεροῖν ἔντη δίφρουδιασπαράσσει καὶ ξυναρπάζει βίᾳἄνευ χαλινῶν καὶ ζυγὸν θραύει μέσον.πίπτει δʼ ἐμὸς παῖς, καὶ πατὴρ παρίσταταιΔαρεῖος οἰκτείρων σφε· τὸν δʼ ὅπως ὁρᾷΞέρξης, πέπλους ῥήγνυσιν ἀμφὶ σώματι.καὶ ταῦτα μὲν δὴ νυκτὸς εἰσιδεῖν λέγω.ἐπεὶ δʼ ἀνέστην καὶ χεροῖν καλλιρρόου