πολλὴν βοήν, “ὦ παῖδες Ἑλλήνων ἴτε,ἐλευθεροῦτε πατρίδ᾽, ἐλευθεροῦτε δὲπαῖδας, γυναῖκας, θεῶν τε πατρῴων ἕδη,θήκας τε προγόνων: νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών.”καὶ μὴν παρ᾽ ἡμῶν Περσίδος γλώσσης ῥόθοςὑπηντίαζε, κοὐκέτ᾽ ἦν μέλλειν ἀκμή.εὐθὺς δὲ ναῦς ἐν νηὶ χαλκήρη στόλονἔπαισεν: ἦρξε δ᾽ ἐμβολῆς Ἑλληνικὴναῦς, κἀποθραύει πάντα Φοινίσσης νεὼςκόρυμβ᾽, ἐπ᾽ ἄλλην δ᾽ ἄλλος ηὔθυνεν δόρυ.τὰ πρῶτα μέν νυννυν V: νῦν M ῥεῦμα Περσικοῦ στρατοῦἀντεῖχεν: ὡς δὲ πλῆθος ἐν στενῷ νεῶνἤθροιστ᾽, ἀρωγὴ δ᾽ οὔτις ἀλλήλοις παρῆν,αὐτοὶ θ᾽θ᾽ Blomfield: δ᾽ codd. ὑφ᾽ὑφ᾽ αὑπῶν recc.: ὑπ᾽ αὐτῶν M αὑτῶν ἐμβόλοιςἐμβόλοις Stanley: ἐμβολαῖς codd. χαλκοστόμοιςπαίοντ᾽, ἔθραυον πάντα κωπήρη στόλον,Ἑλληνικαί τε νῆες οὐκ ἀφρασμόνωςκύκλῳ πέριξ ἔθεινον, ὑπτιοῦτο δὲσκάφη νεῶν, θάλασσα δ᾽ οὐκέτ᾽ ἦν ἰδεῖν,ναυαγίων πλήθουσα καὶ φόνου βροτῶν.ἀκταὶ δὲ νεκρῶν χοιράδες τ᾽ ἐπλήθυον,