τέρεινʼ ὀπώρα δʼ εὐφύλακτος οὐδαμῶς·θῆρες δὲ κηραίνουσι καὶ βροτοί, τί μήν;καὶ κνώδαλα πτεροῦντα καὶ πεδοστιβῆ.καρπώματα στάζοντα κηρύσσει Κύπριςκαλωρα κωλύουσαν θωσμένειν ἐρῶ,καὶ παρθένων χλιδαῖσιν εὐμόρφοις ἔπιπᾶς τις παρελθὼν ὄμματος θελκτήριοντόξευμʼ ἔπεμψεν, ἱμέρου νικώμενος.πρὸς ταῦτα μὴ πάθωμεν ὧν πολὺς πόνοςπολὺς δὲ πόντος οὕνεκʼ ἠρόθη δορί,μηδʼ αἶσχος ἡμῖν, ἡδονὴν δʼ ἐχθροῖς ἐμοῖςπράξωμεν. οἴκησις δὲ καὶ διπλῆ πάρατὴν μὲν Πελασγός, τὴν δὲ καὶ πόλις διδοῖ,οἰκεῖν λάτρων ἄτερθεν· εὐπετῆ τάδε.μόνον φύλαξαι τάσδʼ ἐπιστολὰς πατρός,τὸ σωφρονεῖν τιμῶσα τοῦ βίου πλέον.Χορόςτἄλλʼ εὐτυχοῖμεν πρὸς θεῶν Ὀλυμπίων.ἐμῆς δʼ ὀπώρας οὕνεκʼ εὖ θάρσει, πάτερ.εἰ γάρ τι μὴ θεοῖς βεβούλευται νέον,