πύργων βαθείᾳ μηχανῇ κεκλῃμένην.καὶ δώματʼ ἐστὶ πολλὰ μὲν τὰ δήμια,δεδωμάτωμαι δʼ οὐδʼ ἐγὼ σμικρᾷ χερί.ἔνθʼ ὑμίν ἐστιν εὐτύκους ναίειν δόμουςπολλῶν μετʼ ἄλλων· εἰ δέ τις μείζων χάρις,πάρεστιν οἰκεῖν καὶ μονορρύθμους δόμους.τούτων τὰ λῷστα καὶ τὰ θυμηδέσταταπάρεστι, λωτίσασθε. προστάτης δʼ ἐγὼἀστοί τε πάντες, ὧνπερ ἥδε κραίνεταιψῆφος. τί τῶνδε κυριωτέρους μένεις;

Χορόςἀλλʼ ἀντʼ ἀγαθῶν ἀγαθοῖσι βρύοις,δῖε Πελασγῶν.πέμψον δὲ πρόφρων δεῦρʼ ἡμέτερονπατέρʼ εὐθαρσῆ Δαναόν, πρόνοονκαὶ βούλαρχον. τοῦ γὰρ προτέραμῆτις, ὅπου χρὴ δώματα ναίεινκαὶ τόπος εὔφρων. πᾶς τις ἐπειπεῖνψόγον ἀλλοθρόοιςεὔτυκος· εἴη δὲ τὰ λῷστα.σύν τʼ εὐκλείᾳ καὶ ἀμηνίτῳ