τοιάνδʼ ἔπειθεν ῥῆσιν ἀμφʼ ἡμῶν λέγωνἄναξ Πελασγῶν, ἱκεσίου Ζηνὸς κότονμέγαν προφωνῶν μήποτʼ εἰσόπιν χρόνουπόλιν παχῦναι, ξενικὸν ἀστικόν θʼ ἅμαλέγων διπλοῦν μίασμα πρὸ πόλεως φανὲνἀμήχανον βόσκημα πημονῆς πέλειν.τοιαῦτʼ ἀκούων χερσὶν Ἀργεῖος λεὼςἔκρανʼ ἄνευ κλητῆρος ὡς εἶναι τάδε.δημηγόρους δʼ ἤκουσεν εὐπιθὴς στροφὰςδῆμος Πελασγῶν· Ζεὺς δʼ ἐπέκρανεν τέλοςΧορόςἄγε δή, λέξωμεν ἐπʼ Ἀργείοιςεὐχὰς ἀγαθάς, ἀγαθῶν ποινάς.Ζεὺς δʼ ἐφορεύοι ξένιος ξενίουστόματος τιμὰς ἐπʼ ἀληθείᾳ,τέρμονʼ ἄμεμπτον προσαπαντᾶν.