κἀρρυσιάστους ξύν τʼ ἀσυλίᾳ βροτῶν·καὶ μήτʼ ἐνοίκων μήτʼ ἐπηλύδων τινὰἄγειν· ἐὰν δὲ προστιθῇ τὸ καρτερόν,τὸν μὴ βοηθήσαντα τῶνδε γαμόρωνἄτιμον εἶναι ξὺν φυγῇ δημηλάτῳ.τοιάνδʼ ἔπειθεν ῥῆσιν ἀμφʼ ἡμῶν λέγωνἄναξ Πελασγῶν, ἱκεσίου Ζηνὸς κότονμέγαν προφωνῶν μήποτʼ εἰσόπιν χρόνουπόλιν παχῦναι, ξενικὸν ἀστικόν θʼ ἅμαλέγων διπλοῦν μίασμα πρὸ πόλεως φανὲνἀμήχανον βόσκημα πημονῆς πέλειν.τοιαῦτʼ ἀκούων χερσὶν Ἀργεῖος λεὼςἔκρανʼ ἄνευ κλητῆρος ὡς εἶναι τάδε.δημηγόρους δʼ ἤκουσεν εὐπιθὴς στροφὰςδῆμος Πελασγῶν· Ζεὺς δʼ ἐπέκρανεν τέλος