ὕδωρ τε Νείλου νόσοις ἄθικτον,μαινομένα πόνοις ἀτί-μοις ὀδύναις τε κεντροδα-λήτισι, θυιὰς Ἥρας.
Χορόςβροτοὶ δʼ, οἳ γᾶς τότʼ ἦσαν ἔννομοιχλωρῷ δείματι θυμὸνπάλλοντʼ ὄψιν ἀήθη,βοτὸν ἐσορῶντες δυσχερὲς μειξόμβροτον,τὰν μὲν βοός,τὰν δʼ αὖ γυναικός· τέρας δʼ ἐθάμβουν.καὶ τότε δὴ τίς ἦν ὁ θέλ-ξας πολύπλαγκτον ἀθλίανοἰστροδόνητον Ἰώ;
Χορόςδιʼ αἰῶνος κρέων ἀπαύστουΖεὺς
Διὸς δʼ ἀπημάντῳ σθένεικαὶ θείαις ἐπιπνοίαιςπαύεται, δακρύων δʼ ἀπο-στάζει πένθιμον αἰδῶ.