καὶ πᾶσαν αἶαν, ἧς διʼ ἁγνὸς ἔρχεταιΣτρυμών, τὸ πρὸς δύνοντος ἡλίου, κρατῶ.ὁρίζομαι δὲ τήν τε Περραίβων χθόνα,Πίνδου τε τἀπέκεινα, Παιόνων πέλας,ὄρη τε Δωδωναῖα. συντέμνει δʼ ὅροςὑγρᾶς θαλάσσης· τῶνδε τἀπὶ τάδε κρατῶ.αὐτῆς δὲ χώρας Ἀπίας πέδον τόδεπάλαι κέκληται φωτὸς ἰατροῦ χάριν.Ἆπις γὰρ ἐλθὼν ἐκ πέρας Ναυπακτίαςἰατρόμαντις παῖς Ἀπόλλωνος χθόνατήνδʼ ἐκκαθαίρει κνωδάλων βροτοφθόρων,τὰ δὴ παλαιῶν αἱμάτων μιάσμασινχρανθεῖσʼ ἀνῆκε γαῖα μηνιταῖʼ ἄχηδρακονθόμιλον δυσμενῆ ξυνοικίαν.τούτων ἄκη τομαῖα καὶ λυτήριαπράξας ἀμέμπτως Ἆπις Ἀργείᾳ χθονὶμνήμην ποτʼ ἀντίμισθον ηὕρετʼ ἐν λιταῖς.ἔχουσα δʼ ἤδη τἀπʼ ἐμοῦ τεκμήριαγένος τʼ ἂν ἐξεύχοιο καὶ λέγοις πρόσω.μακράν γε μὲν δὴ ῥῆσιν οὐ στέργει πόλις.