Τῷ πάρα Πυθῶνος θυόεν πέδον, ᾗχι δράκοντοςΔελφύνης τριπόδεσσι θεοῦ παρακέκλιται ὁλκός,ὁλκός, ἀπειρεσίῃσιν ἐπιφρίσσων φολίδεσσι,νηῷ ἐν ἱμερτῷ,τόθι πολλάκις αὐτὸς Ἀπόλλων,ἢ ἀπὸ Μιλήτου ἠὲ Κλάρου ἄρτι βεβηκώς,ἱστάμενος χρυσέης ἀναλύεται ἄμμα φαρέτρης.Ἀλλʼ ὁ μὲν ἱλήκοι· σὺ δέ μοι, Διὸς, ἔννεπε, Μοῦσα,νήσων πασάων ἱερὸν πόρον, αἵτʼ ἐνὶ πόντῳἀνδράσι ναίονται, τετραμμέναι ἄλλυδις ἄλλαι.Ἤτοι μὲν κατὰ μέσσον ὑφεσπερίων στηλάωνἐσχατόωντα Γάβειρα φαείνεται ἀνθρώποισι,νήσου ἐπ’ ἀμφιρύτης, ἐπὶ τέρμασιν Ὠκεανοῖο.Ἐνθάδε Φοινίκων ἀνδρῶν γένος ἐνναίουσιν,ἁζόμενοι μεγάλοιο Διὸς γόνον Ἡρακλῆα·καὶ τὴν μὲν ναετῆρες, ἐπὶ προτέρων ἀνθρώπωνκλῃζομένην Κοτινοῦσαν, ἐφημίξαντο Γάδειρα.Νῆσοι δʼ ἑξείης Γυμνήσιαι· ἄγχι δὲ Βοῦσος,Σαρδώ τʼ εὐρυτάτη καὶ ἐπήρατος εἰν ἁλὶ Κύρνος,ἥν ῥά τε Κορσίδα φῶτες ἐπιχθόνιοι καλέουσιν·ὕλῃ δʼ ἀμφιλαφὴς οὔτις τόσον, ὅσσον ἐκείνη.