ἐγγύθι γάρ τοι πέζα τελείεται ἠπείροιο.Ἤτοι μὲν παρὰ χεῦμα τὸ Περσικὸν ὨκεανοῖοΚαρμανοὶ ναίουσιν ὑπʼ ἠελίῳ ἀνιόντι,Περσίδος οὐκ ἀπάνευθε διάνδιχα γαῖαν ἔχοντες,οἱ μὲν ὑπειράλιοι, τοὶ δʼ ἔνδοθεν ἠπειρῶται.Τῶν δὲ πρὸς ἀντολίην Γεδρωσῶν ἕλκεται αἶα,γείτων Ὠκεανοῦ μεγακήτεος, οἷσι πρὸς αὐγὰςἸνδὸν πὰρ ποταμὸν νότιοι Σκύθαι ἐνναίουσιν,ὅς ῥά τʼ Ἐρυθραίης κατεναντίον εἶσι θαλάσσης,λαβρότατον ῥόον ὠκὺν ἐπὶ νότον ὀρθὸν ἐλαύνων,ἀρξάμενος τὰ πρῶτʼ ἀπὸ Καυκάσου ἠνεμόεντος.Δισσὰ δέ οἱ στόματ᾿ ἐστίμέσην δ᾿ ἐπιδέδρομε νῆσον,νῆσον, τὴν καλέουσιν ἐπυχθόνιοι Παταληνήν.Κεῖνός τοι πολέων ἀποτέμνεται ἔθνεα φωτῶν·ἤτοι μὲν δύνοντος ἐπὶ κλίσιν ἠελίοιοὨρείτας τʼ Ἄριβάς τε λινοχλαίνους τʼ Ἀραχώτας,Σατραΐδας θʼ,δσσους τε παρὰ πτυχὶ Παρνησοῖο,ξυνῆ ὁμῶς μάλα πάντας ἐπωνυμίην Ἀριηνούς,οὐ χθόνα ναιετάοντας ἐπήρατον, ἀλλ᾿ ὑπὸ λεπτῇψάμμῳ πεπληθυῖαν ἰδὲ ῥώπεσσι δασεῖαν·