Ἀρχόμενος γαῖάν τε καὶ εὐρέα πόντον ἀείδεινκαὶ ποταμοὺς πόλιάς τε καὶ ἀνδρῶν ἄκριτα φῦλα,μνήσομαι Ὠκεανοῖο βαθυρρόου· ἐν γὰρ ἐκείνῳπᾶσα χθὼν, ἅτε νῆσος ἀπείριτος, ἐστεφάνωται,οὐ μὲν πᾶσα διαπρὸ περίδρομος, ἀλλὰ διαμφὶςὀξυτέρη βεβαυῖα πρὸς ἠελίοιο κελεύθους,σφενδόνῃ εἰοικυῖα· μίαν δέ ἑ καίπερ ἐοῦσανἄνθρωποι τρισσῇσιν ἐπ’ ἠπείροισι δάσαντο·πρώτην μέν Λιβύην, μετὰ δʼ Εὐρώπην Ἀσίην τε.Ἀλλʼ ἤτοι Λιβύη μὲν ἀπʼ Εὐρώπης ἔχει οὖρονλοξὸν ἐπὶ γραμμῆσι, Γάδειρά τε καὶ στόμα Νείλου,ἔνθα βορειότατος πέλεται μυχὸς Λλγύλπτοιοκαὶ τέμενος περίπυστον Ἀμυκλαίοιο ΚανώβουΕὐρώπην δʼ Ἀσίης Τάναϊς διὰ μέσσον ὁρίζει,ὅς ῥά θʼ ἑλισσόμενος γαίης διὰ Σαυροματάωνσύρεται ἐς Σκυθίην τε καὶ ἐς Μαιώτιδα λίμνην,πρὸς βορέην· νότιον δὲ μεσούριον Ἑλλήσποντος·σῆμα δ ὑπερτέταται νοτιώτερον ἐς στόμα Νείλου·Ἄλλοι δʼ ἠπείροισι διὰ χθόνα νοσφίζουσιν.Ἰσθμὸς ἄνω τέταταί τις ὑπέρτατος Ἀσίδος αἴης,