τίνι δαιμόνων ἄγουσι κωμαστὴν χορόν; μῶν, Φοῖβε Παιάν, σὸν γεραίρουσιν σέβας; ἀλλʼ οὐ στέφονται Δελφίδος φύλλῳ δάφνης.ἢ μή τις ὕμνος Βακχίῳ κωμάζεται;ἀλλ’ οὐκ ἔπεστι κισσίνη σφραγὶς κόμαις.τίνες ποθ’ ἡμῖν, ὦ ξένοι, βεβήκατε;αὐδᾶτε καὶ πρόεσθε νημερτῆ λόγον.τίς δ’ ἔστιν, ἣν ὑμνεῖτε, λέξατ’, ὦ φίλοι.ΧόροςΣὺ δ’ ὢν τίς ἡμᾶς καὶ τίνων προσεννέπεις;ὡς γάρ σε βάκτρον καὶ βάσις μηνύετον,