μολὼν θύραζε καὶ πρὸς ἡλίου φάοςἀθόλωτον αὔραν πνεύματος φαιδροῦ σπάσον·δέκατον γὰρ ἤδη τοῦτο πρὸς πέμπτῳ φάει,ἐξ οὗ ζόφῳ σύγκλειστος ἡλίου δίχαεὐναῖς ἐν ἀστρώτοισι τείρομαι δέμας. ψυχὴ μὲν οὖν μοι καὶ προθυμία πάραβάσεις ἀμείβειν ἐπὶ θύρας ὡρμημένῳ,δέμας δὲ νωθρὸν οὐχ ὑπηρετεῖ πόθοις.ὅμως δʼ ἐπείγου, θυμέ, γιγνώσκων ὅτιπτωχὸς ποδαγρῶν, περιπατεῖν μὲν ἂν θέλῃ καὶ μὴ δύνηται, τοῦτον ἐν νεκροῖς τίθει.ἀλλʼ εἶα.τίνες γὰρ οἵδε βάκτρα νωμῶντες χεροῖν,κάρηνα φύλλοις ἀκτέας καταστεφεῖς;τίνι δαιμόνων ἄγουσι κωμαστὴν χορόν; μῶν, Φοῖβε Παιάν, σὸν γεραίρουσιν σέβας; ἀλλʼ οὐ στέφονται Δελφίδος φύλλῳ δάφνης.ἢ μή τις ὕμνος Βακχίῳ κωμάζεται;ἀλλ’ οὐκ ἔπεστι κισσίνη σφραγὶς κόμαις.τίνες ποθ’ ἡμῖν, ὦ ξένοι, βεβήκατε;