μολὼν θύραζε καὶ πρὸς ἡλίου φάοςἀθόλωτον αὔραν πνεύματος φαιδροῦ σπάσον·δέκατον γὰρ ἤδη τοῦτο πρὸς πέμπτῳ φάει,ἐξ οὗ ζόφῳ σύγκλειστος ἡλίου δίχαεὐναῖς ἐν ἀστρώτοισι τείρομαι δέμας. ψυχὴ μὲν οὖν μοι καὶ προθυμία πάραβάσεις ἀμείβειν ἐπὶ θύρας ὡρμημένῳ,δέμας δὲ νωθρὸν οὐχ ὑπηρετεῖ πόθοις.ὅμως δʼ ἐπείγου, θυμέ, γιγνώσκων ὅτιπτωχὸς ποδαγρῶν, περιπατεῖν μὲν ἂν θέλῃ καὶ μὴ δύνηται, τοῦτον ἐν νεκροῖς τίθει.ἀλλʼ εἶα.