εἰ γὰρ σαφῶς τόδ’ ἐστὶν ἀντίξουν ἐιιοί,λείπουσα γαῖαν εἰς μυχοὺς εἶμι χθονός,ἄϊστος, ἀφανής, πύματα Ταρτάρου βαθη.ἸατρόςἸδού, κέχρισται, κοὐ χαλᾷ φλογμὸν πόνων.ΠόδαγροςΟἴμοι, παπαῖ γε, τείρομαι, διόλλυμαι, ἅπαν πέπαρμαι γυῖον ἀσκόπῳ κακῷ· οὐ Ζεὺς κεραυνοῦ τοῖον αἰωρεῖ βέλος, οὐδεὶς θαλάσσης τοῖα μαίνεται κλύδων,οὐδὲ στροβητὴ λαίλαπος τόσση βία.μὴ κάρχαρον πορθεῖ με δῆγμα Κερβέρου;μή τίς μ’ ἐχίδνης ἰὸς ἀμφιβόσκεται, ἢ διαβρεχὴς ἰχῶρι Κενταύρου πέπλος;ἐλέαιρ’, ἄνασσα, φάρμακον γὰρ οὔτ’ ἐμὸν οὔτ’ ἄλλο δύναται σὸν ἀναχαιτίσαι δρόμον,