δεῦτ’, ὦ σκυθρωπαί, πάντοθεν ποτώμεναιβάσανοι, πάρεδροι τῶν ἐμῶν βακχευμάτων, πελάζετ’ ἆσσον· καὶ σὺ μὲν ποδῶν ἄκρουςφλέγμαινε ταρσοὺς δακτύλων ποδῶν ἄχρι,σὺ δὲ σφυροῖς ἔμβαινε, σὺ δὲ μηρῶν ἄποἐς γόνατα λεῖβε πικρὸν ἰχώρων βάθος,ὑμεῖς δὲ χειρῶν δακτύλους λυγίζετε.ΠόνοιἼδ’, ὡς ἔταξας πάντα σοι δεδράκαμεν·κεῖνται βοῶντες οἱ ταλαίπωροι μέγα,ἅπαντα γυῖα προσβολῇ στρεβλούμενοι.ΠοδάγραΦέρετ’, ὦ ξένοι, μάθωμεν ἀτρεκέστατον,εἰ χρισθὲν ὑμᾶς φάρμακον τόδ’ ὠφελεῖ.εἰ γὰρ σαφῶς τόδ’ ἐστὶν ἀντίξουν ἐιιοί,λείπουσα γαῖαν εἰς μυχοὺς εἶμι χθονός,ἄϊστος, ἀφανής, πύματα Ταρτάρου βαθη.ἸατρόςἸδού, κέχρισται, κοὐ χαλᾷ φλογμὸν πόνων.ΠόδαγροςΟἴμοι, παπαῖ γε, τείρομαι, διόλλυμαι, ἅπαν πέπαρμαι γυῖον ἀσκόπῳ κακῷ· οὐ Ζεὺς κεραυνοῦ τοῖον αἰωρεῖ βέλος, οὐδεὶς θαλάσσης τοῖα μαίνεται κλύδων,