Ἰθάκης ἄνακτα Λαρτιάδην Ὀδυσσέαἐγὼ κατέπεφνον. οὐκ ἄκανθα τρυγόνος. ὡς οὔτι χαιρήσοντες, ὦ δυσδαίμονες,ἴσην πάθηθε κόλασιν οἷς δεδράκατε.ἸατροὶΣύροι μέν ἐσμεν, ἐκ Δαμασκοῦ τῷ γένει, λιμῷ δὲ πολλῷ καὶ πενίᾳ κρατούμενοιγὴν καὶ θάλασσαν ἐφέπομεν πλανώμενοι·ἔχομεν δὲ χρῖσμα πατροδώρητον τόδε,ἐν ᾧ παρηγοροῦμεν ἀλγούντων πόνους. ΠοδάγραΤί δὴ τὸ χρῖσμα καὶ τίς ἡ σκευή; φράσον.ἸατρόςΜύστης με σιγᾶν ὅρκος οὐκ ἐᾷ φράσαι.καὶ λοισθία θνήσκοντος ἐντολὴ πατρός,ὃς ἔταξε κεύθειν φαρμάκου μέγα σθένος,ὃ καὶ σὲ παύειν οἶδεν ἠγριωμένην.ΠοδάγραΕἶτ’ ὦ κατάρατοι καὶ κακῶς ὀλούμενοι,ἔστιν τις ἐν γῇ φαρμάκου δρᾶσις τόση,ὃ χρισθὲν οἶδε τὴν ἐμὴν παῦσαι βίαν ;ἀλλ’ εἶα. τήνδε σύμβασιν συνθώμεθα,καὶ πειράσωμεν εἴτε φαρμάκου σθένοςὑπέρτερον πέφυκεν εἴτ’ ἐμαὶ φλόγες.