ἐγὼ δὲ νωθρὸν ἐλαφρὰ κουφίζων πόδαδόχμιος ἔβαινον εἰς ὁδοῦ πέζαν στενήν,ἕως ἀπήνη παραδράμῃ τροχήλατος·μύστης γὰρ ὢν σὸς ταχὺ τρέχειν οὐκ ἔσθενον. ΠοδάγραΟὐκ εἰς μάτην, βέλτιστε, πρᾶξις ἥδε σοιὀρθὼς πέπρακται. τῇ δὲ σῇ προθυμίᾳἴσαισι τιμαῖς ἀντισηκώσω χάριν.ἔστω δέ σοι δώρημα θυμῆρες τόδε, ἑξῆς τριετίας πειράσῃ κούφων πόνων. ὑμεῖς δὲ μιαροὶ καὶ θεοῖς ἐχθίστατοι,τίνες πότ’ ὄντες καὶ τίνων πεφυκότεςτολμᾶτε Ποδάγρας ἀνθαμιλλᾶσθαι κράτει,τῆς οὐδ’ ὁ Κρονίδας οἶδε νικῆσαι βίαν;λέγετ’, ὦ κάκιστοι· καὶ γὰρ ἡρώων ἐγὼ