ὅθεν μὲ δέχεται κορδυβαλλῶδες πέδονσχληροῖσι ταρσοῖς ἀντερεῖδον κρούμασιν.ὅπερ διανύσας ἴχνεσιν ἀλγεινοῖς ἐγὼ ἐστρωμένην χάλιξιν εἰσέβην ὁδὸνκαὶ δυσπάτητον ὀξέσιν κέντροις λίθων.μεθ’ ἣν ὀλίσθῳ περιπεσὼν λείας ὁδοῦἔσπευδον εἰς τὸ πρόσθε, διάλυτος δέ μουἔσυρεν ὀπίσω πηλὸς ἀσθενῆ σφυρά,δι᾿ ἧς περῶντι νότιος ἐκ μελῶν ἱδρὼςἔρρει βάσιν μου σαθρὰν ἐκλελυμένῳ.ὅθεν μὲ δέχεται πᾶν μέλος κεκμηκόταπλατεῖα μὲν κέλευθος, ἀλλ’ οὐκ ἀσφαλής·τὰ μὲν γὰρ ἔνθεν, τὰ δέ μ’ ἐχκεῖθ’ ὀχήματαἤπειγεν, ἠνάγκαξεν, ἔσπερχεν τρέχειν.