σὺ δὲ ζῷον;

ἔοικα γοῦν.

λίθος ἄρα εἶ σῶμα ὤν.

μηδαμῶς. ἀλλʼ ἀνάλυσόν με πρὸς τοῦ Διὸς καὶ ἐξ ὑπαρχῆς ποίησον ἄνθρωπον.

οὐ χαλεπόν· ἀλλʼ ἔμπαλιν ἴσθι ἄνθρωπος. εἰπὲ γάρ μοι, πᾶν σῶμα ζῷον;

οὔ.

τί δέ; λίθος ζῷον;

οὔ.

σὺ δὲ σῶμα εἶ;

ναί.

σῶμα δὲ ὢν ζῷον εἶ;

ναί.

οὐκ ἄρα λίθος εἶ ζῷόν γε ὤν.

εὖ γε ἐποίησας, ὡς ἤδη μου τὰ σκέλη καθάπερ τῆς Νιόβης ἀπεψύχετο καὶ πάγια ἦν. ἀλλὰ ὠνήσομαί γε σέ. πόσον ὑπὲρ αὐτοῦ καταβαλῶ;

τρία εἶναι τὰ ἀγαθά, ἐν ψυχῇ, ἐν σώματι, ἐν τοῖς ἐκτός.

ἀνθρώπινα φρονεῖ. πόσου δέ ἐστιν;

εἴκοσι μνῶν.

πολλοῦπολλοῦ Reitz: πολύ MSS. λέγεις.

οὔκ, ὦ μακάριε· καὶ γὰρ αὐτὸς ἔχειν τι ἀργύριον δοκεῖ, ὥστε οὐκ ἂν φθάνοις ὠνούμενος. ἔτι δὲ εἴσῃ αὐτίκα μάλα παρʼ αὐτοῦ πόσον μὲν ὁ κώνωψ βιοῖ τὸν χρόνον, ἐφʼ ὁπόσον δὲ βάθος ἡ θάλαττα ὑπὸ τοῦ ἡλίου καταλάμπεται, καὶ ὁποία τίς ἐστιν ἡ ψυχὴ τῶν ὀστρείων.

Ἡράκλεις τῆς ἀκριβολογίας.

τί δὲ εἰ ἀκούσειας ἄλλα πολλῷ τούτων ὀξυδερκέστερα, γονῆς τε πέρι καὶ γενέσεως καὶ τῆς ἐν ταῖς μήτραις τῶν ἐμβρύων πλαστικῆς, καὶ ὡς ἄνθρωπος μὲν γελαστικόν, ὄνος δὲ οὐ γελαστικὸν οὐδὲ τεκταινόμενον οὐδὲ πλωϊζόμενον;

πάνσεμνα φὴς καὶ ὀνησιφόρα τὰ μαθήματα, ὥστε ὠνοῦμαι αὐτὸν τῶντῶν Cobet: not in MSS. εἴκοσιν.

καταλείπεται ὁ Σκεπτικὸςἡμῖν. EPM. καταλείπεται ὁ Σκεπτικὸς Bekker: ἡμῖν καταλείπεται. EPM. ὁ Σκεπτικὸς MSS. οὗτος. σὺ ὁ Πυρρίας πρόσιθι καὶ ἀποκηρύττου κατὰ τάχος. ἤδη μὲν ὑπορρέουσιν οἱ πολλοὶ καὶ ἐν ὀλίγοις ἡ πρᾶσις ἔσται. ὅμως δὲ τίς καὶ τοῦτον ὠνήσεται;

ἔγωγε. ἀλλὰ πρῶτον εἰπέ μοι, σὺ τί ἐπίστασαι;

οὐδέν.

πῶς τοῦτο ἔφησθα;

ὅτι οὐδὲν ὅλως εἶναί μοι δοκεῖ.

οὐδὲ ἡμεῖς ἄρα ἐσμέν τινες;

οὐδὲ τοῦτο οἶδα.

οὐδὲ ὅτι σύ τις ὢν τυγχάνεις;

πολὺ μᾶλλον ἔτι τοῦτο ἀγνοῶ.

ὢ τῆς ἀπορίας. τί δέ σοι τὰ σταθμία ταυτὶ βούλεται;

ζυγοστατῶ ἐν αὐτοῖς τοὺς λόγους καὶ πρὸς τὸ ἴσον ἀπευθύνω, καὶ ἐπειδὰν ἀκριβῶς ὁμοίους τε καὶ ἰσοβαρεῖς ἴδω, τότε δὴ τότε ἀγνοῶ τὸν ἀληθέστερον.

τῶν ἄλλων δὲ τί ἂν πράττοις ἐμμελῶς;

τὰ πάντα πλὴν δραπέτην μεταδιώκειν.

τί δὲ τοῦτό σοι ἀδύνατον;

ὅτι, ὦγαθέ, οὐ καταλαμβάνω.

εἰκότως· βραδὺς γὰρ καὶ νωθής τις εἶναι δοκεῖς. ἀλλὰ τί σοι τὸ τέλος τῆς ἐπιστάσεως;

ἡ ἀμαθία καὶ τὸ μήτε ἀκούειν μήτε ὁρᾶν.

οὐκοῦν καὶ τὸ τυφλὸς ἅμα καὶ κωφὸς εἶναι λέγεις;

καὶ ἄκριτός γε προσέτι καὶ ἀναίσθητος καὶ ὅλως τοῦ σκώληκος οὐδὲν διαφέρων.

ὠνητέος εἶ διὰ ταῦτα. πόσου τοῦτον ἄξιον χρὴ φάναι;

μνᾶς Ἀττικῆς·

λάμβανε. τί φής, ὦ οὗτος; ἐώνημαι σε;