ἀλλὰ κατ’ ἐμοῦ πέμπουσι δυσφήμους ἀρὰς ὡς δεσμὸν ἐλπίζοντες ἐκφυγεῖν ἐμόν.τί ταῦτα φλυαρῶ κοὺ λέγω τίνος χάρινπάρειμι μὴ φέρουσα τὴν ἐμὴν χολήν;ὁ γὰρ δόλον γενναῖος, ὁ θρασὺς Ὠκύπουςφρονεῖ καθ’ ἡμῶν μηδὲν εἶναί μέ τι λέγων. ἐγὼ δ’ ὑπ’ ὀργῆς ὡς γυνὴ δεδηγμένη ἀντέδακα τοῦτον ἀθεράπευτον εὐστόχως,ὡς ἦν ἔθος μοι κονδύλου ποδὸς τυχεῖν.ἤδη δ’ ὁ δεινὸς Πόνος ἔχει λεπτὸν τόπονκαὶ τὴν βάσιν νυγμοῖσι τρυπᾷ τὴν κάτω. ὁ δ’ ὡς δρόμοισιν ἢ πάλῃ πλήξας ἴχνοςπλανᾷ γέροντα παιδαγωγὸν ἄθλιον.καὶ κλεψίχωλον πόδα τιθεὶς ἰχνευμένονδύστηνος αὐτὸς ἐκ δόμων προσέρχεται.ὨκύπουςΠόθεν δ’ ὁ δεινὸς κατὰ ποδῶν οὗτος παρῆν ἀτραυμάτιστος, ἄβατος, ἄστατος πόνος;τείνει δὲ νεῦρον οἷα τοξότης ἀνὴρβέλος προπέμπων καὶ στένειν βιάζεται·τὸ τῶν πονούντων ἔσχατον στοιχεῖ χρόνῳ.