Καὶ πῶς με τὸν δύστηνον ἔτι . . . . ΤροφεύςΖεινή περ οὖσα. φείδεται γὰρ οὐδενός.ὨκύπουςΣωτήρ, τί λέγεις; τί δέ με . . . . . ; ἸατρόςἌφες με μικρόν ἠλόγημαι σοῦ χάριν.ὨκύπουςΤί δ’ ἔστι δεινὸν ἢ τί συμβέβηκέ μοι;ἸατρόςΕἰς δεινὸν ἦλθες πόνον ἀχώριστον ποδός. ὨκύπουςΟὐκοῦν με δεῖ πρόχωλον ἐξαντλεῖν βίον;ἸατρόςΧωλὸς μὲν ἂν ᾖς, οὐδέν ἐστι, μὴ φοβοῦ.ὨκύπουςΤί δ’ ἔστι χεῖρον;ἸατρόςἈμφοῖν ποδοῖν σε συμποδισθῆναι μένει.ὨκύπουςΟἴμοι. πόθεν μοι καινὸς εἰσῆλθεν πόνος ποδὸς δι᾿ ἄλλου. καί με συμπάσχει κακῶς;ἢ πῶς ὅλος πέπηγα μεταβῆναι θέλων;δειλαίνομαι δὲ πολλὰ μεταστῆσαι πόδα,νήπιος, ὁποῖα βρέφος ἄφνω φοβούμενος. ἀλλ’ ἄντομαί σε πρὸς θεῶν, Σωτήριχε, εἴπερ τι τέχνη σὴ δύναται, μηδὲν φθονῶνθεράπευσον ἡμᾶς, εἰ δὲ μή, διοίχομαι·πάσχω γὰρ ἀφανῶς, κατὰ ποδὼν τοξεύομαι.ἸατρόςΤοὺς μὲν πλανήτας περιελὼν λόγους ἐγώ,