καυχώμενος τὰ πάντα, μηδὲ ἓν σθένων.ὁ γὰρ πονῶν τι καὶ φίλοις ψευδὴ λέγων πεινῶντ’ ἔοικε μαστίχην μασωμένῳ.ἸατρόςΠλανᾷς ἅπαντας, ἄλλα δ’ ἐξ ἄλλων λέγεις,λέγων πονεῖν μέν, ὃ δὲ πονεῖς οὔπω λέγεις.ὨκύπουςΠῶς οὖν φράσω σοι τοῦ πάθους τὴν συμφοράν;πάσχων γὰρ οὐδὲν οἶδα, πλὴν πονῶ μόνον.ἸατρόςὍταν ἀφορμῆς δίχα πονῇ τις τὸν πόδα,πλάσσει τὸ λοιπὸν οὓς θέλει κενοὺς λόγουςεἰδὼς τὸ δεινὸν ᾧ συνέζευκται κακῷ.καὶ νῦν μὲν ἀκμὴν εἷς . . . . .ἐπὰν δὲ καὶ τὸν ἕτερον ἀλγήσῃς πόδα,στένων δακρύσεις. ἓν δέ σοι φράσαι θέλω·τοῦτ’ ἔστ’ ἐχεῖνο, Κἂν θέλῃς, κἂν μὴ θέλῃς.ὨκύπουςΤί δ’ ἔστ’ ἐκεῖνο γ’, εἰπέ, καὶ τί κλῄζεται;ΤροφεύςἜχει μὲν ὄνομα συμφορᾶς γέμον διπλῆς.ὨκύπουςΟἴμοι. τί τοῦτο; λέξον, ὦ, δέομαι, γέρον.ΤροφεύςἘκ τοῦ τόπου μὲν οὗ πονεῖς ἀρχὴν ἔχει.ὨκύπουςΠοδὸς μὲν ἀρχὴν ὄνομ’ ἔχει, καθὼς λέγεις;ΤροφεύςΤούτῳ σὺ πρόσθες ἐπὶ τέλει δεινὴν ἄγραν.