ἔπειτα νυκτὸς διυπνίσας ἐχραύγασενὡς δαίμονι πληγείς, καὶ φόβος πάντας λάβεν.ἔλεξε δ’, Οἴμοι, πόθεν ἔχω κακὴν τύχην;δαίμων τάχα κρατῶν τις ἐξωθεῖ ποδός.πρὸς ταῦτα νυκτὸς ἀνακαθήμενος μόνοςὁποῖα κῆρυξ ἐξεθρήνει τὸν πόδα.