ἀσκῶν ἐπλήγη. τοῦτο γοῦν ἄκουέ μου.ἦλθεν μὲν οὖν τὸ πρῶτον ὑγιὴς ἐν δόμοις, φαγὼν δὲ πολλὰ καὶ πιὼν ὁ δυστυχὴςκλίνης ὕπερθε καταπεσὼν ὑπνοῖ μόνος·ἔπειτα νυκτὸς διυπνίσας ἐχραύγασενὡς δαίμονι πληγείς, καὶ φόβος πάντας λάβεν.ἔλεξε δ’, Οἴμοι, πόθεν ἔχω κακὴν τύχην;δαίμων τάχα κρατῶν τις ἐξωθεῖ ποδός.πρὸς ταῦτα νυκτὸς ἀνακαθήμενος μόνοςὁποῖα κῆρυξ ἐξεθρήνει τὸν πόδα.ἐπεὶ δ’ ἀλέκτωρ ἡμέραν ἐσάλπισεν,οὗτος προσῆλθε χεῖρα θεὶς ἐμοὶ πικρὰνθρηνῶν πυρέσσων ἐπ’ ἐμοὶ βάζων * * *ἃ πρὶν δὲ σοὶ κατεῖπε, πάντ’ ἐψεύσατο.