τῆνον ὑπεκφεύγοντι καὶ οὐκ ἐθέλοντι διδάσκειν·ἢν δὲ νόον τις Ἔρωτι δονεύμενος ἁδὺ μελίσδῃ,ἐς τῆνον μάλα πᾶσαι ἐπειγόμεναι προρέοντι.μάρτυς ἐγών, ὅτι μῦθος ὅδ’ ἔπλετο πᾶσιν ἀλαθής.ἢν μὲν γὰρ βροτὸν ἄλλον ἢ ἀθανάτων τινὰ μέλπω,βαμβαίνει μοι γλῶσσα καὶ ὡς πάρος οὐκέτ’ ἀείδει·ἢν δ’ αὖτ’ ἐς τὸν Ἔρωτα καὶ ἐς Λυκίδαν τι μελίσδω, καὶ τόκα μοι χαίροισα διὰ στόματος ῥέει αὐδά.
VII.
Οὐκ οἶδ᾽, οὐδ’ ἐπέοικεν ἃ μὴ μάθομες πονέεσθαι.εἴ μοι καλὰ πέλει τὰ μελύδρια, καὶ τάδε μῶνακῦδος ἐμοὶ θήσοντι, τά μοι πάρος ὤπασε Μοῖρα·εἰ δ’ οὐχ ἁδέα ταῦτα, τί μοι ποτὶ πλείονα μοχθεῖν;εἰ μὲν γὰρ βιότω διπλόον χρόνον ἄμμιν ἔδωκενἢ Κρονίδας ἢ Μοῖρα πολύτροπος, ὥστ’ ἀνύεσθαιτὸν μὲν ἐς εὐφροσύναν καὶ χάρματα, τὸν δ’ ἐπὶ μόχθῳ,ἦν τάχα μοχθήσαντί ποθ’ ὕστερον ἐσθλὰ δέχεσθαι.