πνεῦμα τεὸν ῥεύσῃ, τὸ δέ σευ γλυκὺ φίλτρον ἀμέλξω,ἐκ δὲ πίω τὸν ἔρωτα, φίλημα δὲ τοῦτο φυλάξωὡς αὐτὸν τὸν Ἄδωνιν, ἐπεὶ σύ με δύσμορε φεύγεις, φεύγεις μακρὸν Ἄδωνι, καὶ ἔρχεαι εἰς Ἀχέρονταπὰρ στυγνὸν βασιλῆα καὶ ἄγριον, ἁ δὲ τάλαιναζώω καὶ θεὸς ἐμμὶ καὶ οὐ δύναμαί σε διώκειν.λάμβανε Περσεφόνα τὸν ἐμὸν πόσιν· ἐσσὶ γὰρ αὐτὰπολλὸν ἐμεῦ κρέσσων, τὸ δὲ πᾶν καλὸν ἐς σὲ καταρρεῖ·ἐμμὶ δ’ ἐγὼ πανάποτμος, ἔχω δ’ ἀκόρεστον ἀνίαν,καὶ κλαίω τὸν Ἄδωνιν, ὅ μοι θάνε, καί σε φοβεῦμαι.θνᾴσκεις ὦ τριπόθητε, πόθος δέ μοι ὡς ὄναρ ἔπτα,χήρα δ’ ἁ Κυθέρεια, κενοὶ δ’ ἀνὰ δώματ’ Ἔρωτες.σοὶ δ’ ἅμα κεστὸς ὄλωλε. τί γὰρ τολμηρὲ κυνάγεις; καλὸς ἐὼν τοσσοῦτον ἐμήναο θηρὶ παλαίειν;’ὧδ’ ὀλοφύρατο Κύπρις· ἐπαιάζουσιν Ἔρωτεςαἰαῖ τὰν Κυθέρειαν, ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις.δάκρυον ἁ Παφία τόσσον χέει, ὅσσον Ἄδωνιςαἷμα χέει· τὰ δὲ πάντα ποτὶ χθονὶ γίνεται ἄνθη.αἷμα ῥόδον τίκτει, τὰ δὲ δάκρυα τὰν ἀνεμώναν.αἰάζω τὸν Ἄδωνιν, ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις.μηκέτ’ ἐνὶ δρυμοῖσι τὸν ἀνέρα μύρεο Κύπρι.