τῆνον μὲν περὶ παῖδα φίλοι κύνες ὠδύραντοκαὶ Νύμφαι κλαίουσιν ὀρειάδες· ἁ δ’ Ἀφροδίταλυσαμένα πλοκαμῖδας ἀνὰ δρυμὼς ἀλάληται πενθαλέα νήπλεκτος ἀσάνδαλος· αἱ δὲ βάτοι νινἐρχομέναν κείροντι καὶ ἱερὸν αἷμα δρέπονται·ὀξὺ δὲ κωκύουσα δι’ ἄγκεα μακρὰ φορεῖταιἈσσύριον βοόωσα πόσιν καὶ παῖδα καλεῦσα.ἀμφὶ δέ νιν μέλαν αἷμα παρ’ ὀμφαλὸν ᾀωρεῖτο,στήθεα δ’ ἐκ μηρῶν φοινίσσετο, τοὶ δ’ ὑπὸ μαζοὶχιόνεοι τὸ πάροιθεν Ἀδώνιδι πορφύροντο.αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες.ὤλεσε τὸν καλὸν ἄνδρα, συνώλεσεν ἱερὸν εἶδος.