ὣς ἄρ’ ἔφη· τὰ δέ οἱ θαλερώτερα δάκρυα μήλωνκόλπον ἐς ἱμερόεντα κατὰ βλεφάρων ἐχέοντο,μνησαμένῃ τέκνων τε καὶ ὧν μετέπειτα τοκήων.ὣς δ’ αὔτως δακρύοισι παρήϊα λεύκ’ ἐδίαινενἈλκμήνη· βαρὺ δ’ ἥγε καὶ ἐκ θυμοῦ στενάχουσα