ἤτοι ὃ λίστρον ἔμελλεν ἐπὶ προύχοντος ἐρείσαςἀνδήρου καταδῦναι, ἃ καὶ πάρος εἵματα ἕστο·ἐξαπίνης δ’ ἀνελάμψεν ὑπὲρ καπέτοιο βαθείηςπῦρ ἄμοτον, περὶ δ’ αὐτὸν ἀθέσφατος εἰλεῖτο φλόξ.αὐτὰρ ὅγ’ αἰὲν ὄπισθε θοοῖς ἀνεχάζετο ποσσίν,ἐκφυγέειν μεμαὼς ὀλοὸν μένος Ἡφαίστοιο·αἰεὶ δὲ προπάροιθεν ἑοῦ χροὸς ἠΰτε γέρροννώμασκεν μακέλην· περὶ δ’ ὄμμασιν ἔνθα καὶ ἔνθαπάπταινεν, μὴ δή μιν ἐπιφλέξει δήιον πῦρ.τῷ μὲν ἀοσσῆσαι λελιημένος, ὥς μοι ἔϊκτο, Ἰφικλέης μεγάθυμος ἐπ’ οὔδεϊ κάππεσ’ ὀλισθὼνπρὶν ἐλθεῖν, οὐδ’ ὀρθὸς ἀναστῆναι δύνατ’ αὖτις,ἀλλ’ ἀστεμφὲς ἔκειτο, γέρων ὡσείτ’ ἀμενηνός,ὅντε καὶ οὐκ ἐθέλοντα βιήσατο γῆρας ἀτερπὲςκαππεσέειν· κεῖται δ’ ὅγ’ ἐπὶ χθονὸς ἔμπεδον αὔτως,εἰσόκε τις χειρός μιν ἀνειρύσσῃ παριόντωναἰδεσθεὶς ὄπιδα προτέρην πολιοῖο γενείου.ὣς ἐν γῇ λελίαστο σακεσπάλος Ἰφικλείης·αὐτὰρ ἐγὼ κλαίεσκον ἀμηχανέοντας ὁρῶσαπαῖδας ἐμούς, μέχρι δή μοι ἀπέσσυτο νήδυμος ὕπνος