Μῆτερ ἐμή, τίφθ’ ὧδε φίλον κατὰ θυμὸν ἰάπτειςἐκπάγλως ἀχέουσα, τὸ πρὶν δέ τοι οὐκέτ’ ἔρευθοςσῴζετ’ ἐπὶ ῥεθέεσσι; τί μοι τόσον ἠνίησαι;ἦρ’ ὅτι ἄλγεα πάσχει ἀπείριτα φαίδιμος υἱὸςἀνδρὸς ὕπ’ οὐτιδανοῖο, λέων ὡσείθ’ ὑπὸ νεβροῦ;ὤμοι ἐγώ, τί νυ δή με θεοὶ τόσον ἠτίμησανἀθάνατοι; τί νύ μ’ ὧδε κακῇ γονέες τέκον αἴσῃ;δύσμορος, ἥτ’ ἐπεὶ ἀνδρὸς ἀμύμονος ἐς λέχος ἦλθον,τὸν μὲν ἐγὼ τίεσκον ἴσον φαέεσσιν ἐμοῖσινἠδ’ ἔτι νῦν σέβομαί τε καὶ αἰδέομαι κατὰ θυμόν· τοῦ δ’ οὔτις γένετ’ ἄλλος ἀποτμότερος ζωόντων,οὐδὲ τόσων σφετέρῃσιν ἐγεύσατο φροντίσι κηδέων.σχέτλιος, ὃς τόξοισιν, ἅ οἱ πόρεν αὐτὸς Ἀπόλλωνἠέ τινος Κηρῶν ἢ Ἐρινύος αἰνὰ βέλεμνα,παῖδας ἑοὺς κατέπεφνε καὶ ἐκ φίλον εἵλετο θυμὸνμαινόμενος κατὰ οἶκον, ὃ δ’ ἔμπλεος ἔσκε φόνοιο.τοὺς μὲν ἐγὼ δύστηνος ἐμοῖς ἴδον ὀφθαλμοῖσιβαλλομένους ὑπὸ πατρί, τὸ δ’ οὐδ’ ὄναρ ἤλυθεν ἄλλῳ.οὐδέ σφιν δυνάμην ἀδινὸν καλέουσιν ἀρῆξαιμητέρ’ ἑήν, ἐπεὶ ἐγγὺς ἀνίκητον κακὸν ἦεν.