ἁ καλὰ Γαλάτεια, σὲ δ’ ἅδιον ἔβλεπεν ἅλμας.καὶ νῦν λασαμένα τῶ κύματος ἐν ψαμάθοισινἕζετ’ ἐρημαίαισι, βόας δ’ ἔτι σεῖο νομεύει.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.πάντα τοι ὦ βούτα συγκάτθανε δῶρα τὰ Μοισᾶν,παρθενικᾶν ἐρόεντα φιλήματα, χείλεα παίδων,καὶ στυμνοὶ περὶ σῶμα τεὸν κλαίουσιν Ἔρωτες.χἀ Κύπρις ποθέει σε πολὺ πλέον ἢ τὸ φίλημα,τὸ πρώαν τὸν Ἄδωνιν ἀποθνᾴσκοντα φίλησεν.τοῦτό τοι ὦ ποταμῶν λιγυρώτατε δεύτερον ἄλγος, τοῦτο, Μέλη, νέον ἄλγος. ἀπώλετο πρᾶν τοι Ὅμηρος,τῆνο τὸ Καλλιόπας γλυκερὸν στόμα, καί σε λέγοντιμύρασθαι καλὸν υἷα πολυκλαύτοισι ῥεέθροις,πᾶσαν δ’ ἔπλησας φωνᾶς ἅλα· νῦν πάλιν ἄλλονυἱέα δακρύεις, καινῷ δ’ ἐπὶ πένθεϊ τάκῃ.ἀμφότεροι παγαῖς πεφιλημένοι, ὃς μὲν ἔπινεΠαγασίδος κράνας, ὃ δ’ ἔχεν πόμα τᾶς Ἀρεθοίσας.χὢ μὲν Τυνδαρέοιο καλὰν ἄεισε θύγατρακαὶ Θέτιδος μέγαν υἷα καὶ Ἀτρείδαν Μενέλαον·τῆνος δ’ οὐ πολέμους, οὐ δάκρυα, Πᾶνα δ’ ἔμελπε,