τίς μοι τοιάδε φάσματ’ ἐπουρανίων προΐηλεν;ποῖοί με στρωτῶν λεχέων ὕπερ ἐν θαλάμοισινἡδὺ μάλα κνώσσουσαν ἀνεπτοίησαν ὄνειροι,τίς δ’ ἦν ἡ ξείνη, τὴν εἴσιδον ὑπνώουσα;ὥς μ’ ἔλαβε κραδίην κείνης πόθος, ὥς με καὶ αὐτὴἀσπασίως ὑπέδεκτο καὶ ὡς σφετέρην ἴδε παῖδα.ἀλλά μοι εἰς ἀγαθὸν μάκαρες κρήνειαν ὄνειρον.ὣς εἰποῦσ’ ἀνόρουσε, φίλας δ’ ἐπεδίζεθ’ ἑταίραςἥλικας οἰέτεας θυμήρεας εὐπατερείας,τῇσιν ἀεὶ συνάθυρεν, ὅτ’ ἐς χορὸν ἐντύνοιτο, ἢ ὅτε φαιδρύνοιτο χρόα προχοῇσιν ἀναύρων,ἢ ὁπότ’ ἐκ λειμῶνος ἐΰπνοα λείρἰ ἀμέργοι.αἳ δέ οἱ αἶψα φάανθεν· ἔχον δ’ ἐν χερσὶν ἑκάστηἀνθοδόκον τάλαρον· ποτὶ δὲ λειμῶνας ἔβαινονἀγχιάλους, ὅθι τ’ αἰὲν ὁμιλαδὸν ἠγερέθοντοτερπόμεναι ῥοδέῃ τε φυῇ καὶ κύματος ἠχῇ.αὐτὴ δὲ χρύσεον τάλαρον φέρεν Εὐρώπεια,θηητόν, μέγα θαῦμα, μέγαν πόνον Ἡφαίστοιο,ὃν Λιβύῃ πόρε δῶρον, ὅτ’ ἐς λέχος Ἐννοσιγαίουἤϊεν· ἣ δὲ πόρεν περικαλλέϊ Τηλεφαάσσῃ,