οὔθ’ ἅλιοι δελφῖνες ἐπὶ χθονὸς οὔτε τι ταῦροιἐν πόντῳ στιχόωσι, σὺ δὲ χθόνα καὶ κατὰ πόντονἄτρομος ἀΐσσεις, χηλαὶ δέ τοί εἰσιν ἐρετμά.ἦ τάχα καὶ γλαυκῆς ὑπὲρ ἠέρος ὑψόσ’ ἀερθεὶςεἴκελος αἰψηροῖσι πετήσεαι οἰωνοῖσιν.ὤμοι ἐγὼ μέγα δή τι δυσάμμορος, ἥ ῥά τε δῶμαπατρὸς ἀποπρολιποῦσα καὶ ἑσπομένη βοΐ τῷδεξείνην ναυτιλίην ἐφέπω καὶ πλάζομαι οἴη.ἀλλὰ σύ μοι μεδέων πολιῆς ἁλὸς Ἐννοσίγαιεἵλαος ἀντιάσειας, ὃν ἔλπομαι εἰσοράασθαιτόνδε κατιθύνοντα πόρον προκέλευθον ἐμεῖο.οὐκ ἀθεεὶ γὰρ ταῦτα διέρχομαι ὑγρὰ κέλευθα.ὣς φάτο· τὴν δ’ ὧδε προσεφώνεεν ἠΰκερως βοῦς·θάρσει παρθενική, μὴ δείδιθι πόντιον οἶδμα.αὐτός τοι Ζεύς εἰμι, κεἰ ἐγγύθεν εἴδομαι εἶναιταῦρος· ἐπεὶ δύναμαί γε φανήμεναι ὅττι θέλοιμι.σὸς δὲ πόθος μ’ ἀνέηκε τόσην ἅλα μετρήσασθαιταύρῳ ἐειδόμενον· Κρήτη δέ σε δέξεται ἤδη,ἥ μ’ ἔθρεψε καὶ αὐτόν, ὅπῃ νυμφήϊα σεῖοἔσσεται· ἐξ ἐμέθεν δὲ κλυτοὺς φιτύσεαι υἷας,