ἣ δ’ ἄρ’ ἐφεζομένη Ζηνὸς βοέοις ἐπὶ νώτοιςτῇ μὲν ἔχεν ταύρου δολιχὸν κέρας, ἐν χερὶ δ’ ἄλλῃεἴρυε πορφυρέην κολποῦ πτύχα, ὄφρά κε μή μινδεύοι ἐφελκόμενον πολιῆς ἁλὸς ἄσπετον ὕδωρ.κολπώθη δ’ ὤμοισι πέπλος βαθὺς Εὐρωπείης,ἱστίον οἷά τε νηός, ἐλαφρίζεσκε δὲ κούρην.