Θρήϊκες ὑβρισταὶ καὶ ὅσοι Βύζαντος ἔχουσινἄστυ σιδηρείοισι νοήμασιν ἀγρώσσουσιν·ἦ μέγʼ ἀταρτηροὶ καὶ ἀτάσθαλοι· οὐδέ κε παίδων,οὐ πατέραν φείσαιντο, κασιγνήτους τʼ ὀλέκοιενῥηϊδίως· τοῖος δὲ νόμος δυστερπέος ἄγρης. μητρὶ μὲν αἰνοτόκῳ δίδυμον γένος ἐγγὺς ὀπηδεῖδελφίνων, ἀταλοῖσιν ἀλίγκιον ἠϊθέοισι·Θρήϊκες αὖ ἐπὶ τοῖσιν ἀπηνέες ἐντύνονται,στειλάμενοι δόρυ κοῦφον ἀτάσθαλον ἐς πόνον ἄγρης.οἱ μὲν δὴ λεύσσοντες ἐπειγόμενον σκάφος ἄντην ἀτρεμέες μίμνουσι καὶ ἐς φόβον οὐχ ὁρόωσιν,οὔ τινʼ ὀϊόμενοι μερόπων δόλον, οὐδέ τινʼ ἄτηνἵξεσθαι, σαίνουσι δʼ ἐνηέας ἠΰθ’ ἑταίρουςγηθόσυνοι, χρίμπτοντες ἑὸν χαίροντες ὄλεθρον.οἱ δὲ θοῶς ἐλάσαντες ἀκοντιστῆρι τριαίνῃ τήν τʼ ἀκίδα κλείουσι, βέλος κρυερώτατον ἄγρης,δελφίνων ἕνα κοῦρον ἀνωΐστῳ βάλον ἄτῃ·αὐτὰρ ὅ γʼ ἰδνωθείς, ὀδύνης ὕπο πικρὸν ἀχεύων,αὐτίχʼ ὑποβρυχίης εἴσω καταδύεται ἅλμης,ὀχθίζων σφακέλῳ τε καὶ ἀργαλέῃσιν ἀνίαις·