ῥηϊδίως ἄκροιο λιλαιομένους ἁλὸς ἀφροῦ.ἀλλʼ ὁπότʼ ἐς δάπεδον πελάσῃ μεμογηότι θυμῷ,στῆ ῥα μέγʼ ἀφριόων, τετιημένος· ὡς δέ τις ἵπποςἱδρῶτʼ ἐξανύσας καματώδεα τέρματος ἄκρουἀφρῷ ὑφʼ αἱματόεντι γένυν σκολιοῖσι χαλινοῖς ἐμπρίει, θερμὸν δὲ διὰ στόμα κίδναται ἆσθμα,ὣς ὁ μέγʼ ἀσθμαίνων ἀμπαύεται, οὐδέ οἱ ἀσκοὶμίμνειν ἱεμένῳ περ ἐπιτρωπῶσιν ἔνερθεν,αἶψα δʼ ἄνω σπεύδουσι καὶ ἔξαλοι ἀΐσσουσιπνοιῇ ἀειρόμενοι· τῷ δʼ ἵσταται ἄλλος ἄεθλος. ἔνθʼ ἤτοι πρῶτον μὲν ἐπαΐσσει γενύεσσιῥιπὴν μαψιδίην, λελιημένος αὖ ἐρύονταδέρματʼ ἀμύνεσθαι· τὰ δʼ ἀνίπταται οὐδέ ἑ μίμνει,φεύγει δὲ ζωοῖσιν ἀλευομένοισιν ὁμοῖα·αὐτὰρ ὅ γʼ ἀσχαλόων μυχάτην πάλιν ἵεται ἅλμην, πολλὰς δὲ στροφάλιγγας ἑλίσσεται, ἄλλοτʼ ἀνάγκῃ,ἄλλοθʼ ἑκών, ἕλκων τε καὶ ἑλκόμενος παλίνορσος.ὡς δʼ ὅτε δουροτόμοι ξυνὸν πόνον ἀθλεύωσιπρίονος ἐγκονέοντες, ὅτε τρόπιν ἠέ τινʼ ἄλληνχρειὼ πλωτήρεσσιν ἐπισπεύδουσι τελέσσαι,