πόντῳ δʼ ἐγκατέπαλτο λίνων ὕπερ, ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐταῖςκοιλάσι καὶ θαλάμῃσι δυσαέα φάρμακʼ ἄλειψεχρίσματος ἐχθοδοποῖο καὶ ἐξεμίηνε θάλασσαν.καὶ τὸν μὲν παλίνορσον ὀλέθρια φαρμάξανταδέξατο ναῦς· τοὺς δʼ αἶψα κακὴ καὶ ἀνάρσιος ὀδμὴ πρῶτα μὲν ἐν θαλάμῃσιν ἱκάνεται· ἀχλύϊ δʼ ὄσσεκαὶ κεφαλὴ καὶ γυῖα βαρύνεται, οὐδὲ δύνανταιμίμνειν ἐν κευθμῶσιν, ἀτυζόμενοι δὲ χέονταιἐκτὸς ἀπὸ σπιλάδων· ἡ δέ σφισι πουλὺ θάλασσαπικροτέρη· τοῖον γὰρ ἐν οἴδμασι πῆμα πέφυρται. οἱ δʼ ὥστʼ οἰνοβαρεῖς, ὀλοῇ μεθύοντες ἀϋτμῇ,πάντῃ δινεύουσι καὶ οὔποθι χῶρον ἔχουσιλειπόμενον κακότητος, ἐπαΐγδην δὲ λίνοισισπερχόμενοι πίπτουσι, διεκθορέειν μεμαῶτες·ἀλλʼ οὔ τις χαλεπῆς ἄτης λύσις οὐδʼ ἀλεωρή· πολλῇ δὲ ῥιπῇ τε καὶ ἅλματι κυμαίνονταιτειρόμενοι· τὸ δὲ πολλὸν ἐπιτρέχει Ἀμφιτρίτῃὀλλυμένων φύσημα, τό τʼ ἰχθύσιν ἔπλετο δειλοῖςοἰμωγή· τοὶ δʼ ἐκτὸς ἐπʼ ἄλγεσιν ἀσπαλιῆεςτερπόμενοι μίμνουσιν ἀκηδέες, εἰσόκε σιγὴ