φραξάμενοι πυκινῇσι περίδρομον ἕρκος ἀλωῆςἀγρονόμοι, σίντῃσι μέγαν πόνον· οὐδέ κεν ἄν τιςἐσβαίη· σκῶλοι γὰρ ἐρητύουσι κέλευθα·ὣς κείνοις οὐκ ἄν τις ἐνιχρίμψειεν ἑτοίμως,οὐδʼ ἐπὶ χεῖρα βάλοι· περὶ γὰρ φρίσσουσι κελαιναὶ πρόκροσσαι πυκινῇσιν ὑπὸ σταλίκεσσιν ἄκανθαι.ἀλλά τις ἰδμοσύνῃσιν ἀνὴρ ὑπὸ κεύθεα πόντουἐσσυμένως δύοιτο, περιφράζοιτο δὲ πάντῃσαργούς, ἔνθα κάρη τε καὶ οὐραίη κλίσις αὐτῶν·χεῖρα δʼ ὑπὲρ κεφαλῇσι βαλὼν καθύπερθεν ἀκάνθας ἦκα καταρρέξειεν ἐπικλίνοι τε πιέζων·οἱ δʼ αὔτως μίμνουσιν ἀρηρότες ἀλλήλοισινἀστεμφεῖς, προβολῇσι πεποιθότες ὀξείῃσιν·ἔνθα δύω παλάμῃσιν ἀνὴρ ἑκάτερθεν ἀείραςαὖτις ἀναπλώει τελέσας πανεπίκλοπον ἔργον. πετραίην δὲ σκίαιναν ἐπὴν φόβος ἦτορ ἵκηται,ἐσσυμένως σπιλάδεσσιν ἐπέσσυτο καί τινα κοίληνχειὴν εἰσεπέρησε περίδρομον ἠὲ χαράδρην,ἢ ποίαις ἁλίῃσιν ὑπέδραμεν, ἠὲ καὶ ὑγροῖςφύκεσιν· οὐ γάρ οἵ τι μέλει σκέπας, οἷον ἅπασαν