εἴδωλον πολέμοιο, φίλον γε μὲν ἀσπαλιεῦσιν.ἄλλοι δʼ αὖ κούφοισι λίνοις ἕλον ἔθνε’ ἀφαυρῶνπηλαμύδων· αἰεὶ γὰρ ἀνὰ κνέφας, ὅττι κεν ἅλμῃἐμπίπτῃ, τρομέουσι, φόβον δʼ ὀρφναῖον ἔχουσιν·ὄρφνῃ δʼ ἀγρώσσονται, ἀτυζόμεναι κατὰ βένθος. δίκτυα γὰρ μάλα κοῦφα λίνων στήσαντες ἐλαφρῶνκυκλόσε δινεύουσι, βίῃ θείνοντες ἐρετμοῖςνῶτον ἁλός, κοντοῖς τε καταΐγδην κτυπέουσιν·αἱ δʼ ὑπό μαρμαρυγῆς ταχυήρεος ἠδʼ ὁμάδοιοφυζαλέαι θρώσκουσι, λίνου δʼ εἰς κόλπον ἵενται ἀτρέμας ἑστηῶτος, ὀιόμεναι σκέπας εἶναι,νήπιαι, αἳ δούποιο φόβῳ μόρον εἰσεπέρησαν.ἔνθʼ οἱ μὲν σχοίνοισιν ἐπισπέρχουσʼ ἑκάτερθε,δίκτυον ἐξερύοντες ἐπʼ ᾐόνας· αἱ δʼ ὁρόωσαισχοίνους κινυμένας, ἀνεμώλια δείματʼ ἔχουσαι, εἰλόμεναι πτήσσουσι καὶ ἀθρόαι ἐσπείρηνται.πολλά κεν ἀγραίοισι τότʼ ἀρήσαιτο θεοῖσιδικτυβόλος, μήτʼ οὖν τι θορεῖν ἔκτοσθε λίνοιο,μήτε τι κινύμενον δεῖξαι πόρον· ἢν γὰρ ἴδωνταιπηλαμύδες, τάχα πᾶσαι ὑπὲρ κούφοιο λίνοιο