νοστῆσαι, ξυνῇ δὲ θανεῖν δυσπενθέϊ νεκρῷ·ὣς οἵ γʼ οὐκ ἐθέλουσιν ἀνελκομένοιο λιπέσθαι,εἰσόκεν αὐτὸν ὄλεθρον ὑπʼ ἀγρευτῆρσιν ὄλωνται.ἄλλους δὲ ξεῖνός τε καὶ οὐκ ἐνδήμιος ἅλμηςεἷλεν ἔρως, χερσαῖον ἐπʼ ἰχθύσιν οἶστρον ἐγείρων ἔξαλον· ἀλλοδαπῆς φιλίης βέλος οἷον ἱκάνειπουλύποδας σαργῶν τε γένος πέτρῃσιν ἑταῖρον.ἤτοι πουλύποδες μὲν Ἀθηναίης φιλέουσινἔρνεα καὶ θαλλοῖσιν ἐπὶ γλαυκοῖσιν ἔρωταἔσπασαν· ἦ μέγα θαῦμα πόθῳ φρένα δενδρήεντι ἕλκεσθαι λιπαροῦ τε φυτοῦ πτόρθοισι γάνυσθαι.ἔνθα γὰρ ἀγλαόκαρπος ἁλὸς σχεδόν ἐστιν ἐλαίη,γείτοσιν ἐν γουνοῖσιν ἐπακταίη τεθαλυῖα,κεῖθι δὲ πουλύποδος νόος ἕλκεται, ἠΰτʼ ἐπʼ ἴχνοςΚνωσίου εὐρίνοιο κυνὸς μένος, ὅστʼ ἐν ὄρεσσι θηρὸς ἀνιχνεύει σκολιὴν βάσιν ἐξερεείνωνῥινὸς ὑπʼ ἀγγελίῃ νημερτέϊ καί τέ μιν ὦκαμάρψε καὶ οὐκ ἐμάτησεν ἑὸν δʼ ἐπέλασσεν ἄνακτα·ὥς καὶ τηλεθόωσαν ἄφαρ μάθεν ἐγγὺς ἐλαίηνπούλυπος, ἐκδύνει δὲ βυθῶν καὶ γαῖαν ἀνέρπει