καρῖδα ζώουσαν, ἐπʼ ἀγκίστροιο δʼ ὕπερθεβριθὺς ἀνήρτηται μολίβου κύβος· αὐτὰρ ὁ λάθρῃπρὸς πέτραις ἀφέηκε βαρὺν δόλον, ἐγγύθι δʼ αὐτῶνδινεύει θαλάμων· ὁ δʼ ἐσέδρακεν, αἶψα δʼ ὀρινθεὶςὡρμήθη, καρῖδα δόμων ἔντοσθεν ἱκάνειν ἐλπόμενος λεχέεσσιν ἀνάρσιον ἠδʼ ἀλόχοισιν·αἶψα δʼ ἐπιθύσας ὁ μὲν ἔλπεται ἐν γενύεσσιτίνυσθαι καρῖδος ἐπήλυσιν, οὐδʼ ἐνόησενὃν μόρον ἀμφιχανών· ἁλιεὺς δέ μιν αἶψα δοκεύσαςχαλκείαις ξυνέπειρεν ἀνακρούων γενύεσσιν εἴρυσέ τʼ ἀσχαλόωντα καὶ ὕστατον ἀσπαίροντα,καί πού μιν τοίοισιν ἐνίπαπε κερτομίοισι·νῦν δή, νῦν ἀλόχους τε περιφρούρευε φυλάσσων,ὦ τάλαν, ἐν θαλάμοις τε μένων ἐπιτέρπεο νύμφαις·οὐ γάρ τοι μία Κύπρις ἐφήνδανεν οὐδὲ μίʼ εὐνή, ἀλλὰ μάλʼ ἐν τόσσῃσιν ἀγάλλεο μοῦνος ἀκοίτηςεὐναῖς· ἀλλʼ ἴθι δεῦρο, γάμος δέ τοί ἐστιν ἑτοῖμος,νυμφίε, χερσαίοιο πυρὸς λευκάμπυκος αὐγή.τοιάδε που νείκεσσε καὶ οὐκ ἀΐοντι πιφαύσκων.κίχλαι δʼ, εὖτε θάνῃ φρουρὸς πόσις, ἐκτὸς ἰοῦσαι