ἐρχομένας· ἐν δέ σφι γαμήλιος αἴθεται αἰδώς·ὣς αἵ γʼ ἐνδόμυχοι θαλάμων ἔντοσθεν ἑκάστηαἰεὶ δηθύνουσιν, ὅπῃ πόσις αὐτὸς ἀνώγει.κόσσυφος αὖ πέτρῃσι παρήμενος οὔποτε λείπει,αἰὲν ἔχων φυλακὴν λεχέων ὕπερ, οὐδέ ποτʼ ἄλλῃ τέτραπται, πᾶν δʼ ἦμαρ ἑλίσσεται, ἄλλοτε δʼ ἄλλουςπαπταίνει θαλάμους καί οἱ νόος οὔτʼ ἐπὶ φορβὴνστέλλεται οὔτε τινʼ ἄλλον ἔχει πόνον, ἀλλʼ ἐπὶ νύμφαιςμοχθίζει δύσζηλος ἀειφρούροισι πόνοισι·νυκτὶ δέ οἱ βρώμης τε μέλει καὶ παύεται ἔργων τυτθὸν ὅσον φυλακῆς ἀζηχέος· ἀλλʼ ὅτε κίχλαιὃν τόκον ὠδίνωσιν, ὃ δʼ ἄσχετα τῆμος ἀΐσσειἀμφιπεριτρομέων, ἐπὶ δʼ ἔρχεται ἄλλοτε ἄλληνεἰς ἄλοχον, μέγα δή τι περιτρομέοντι ἐοικὼςὠδίνων. οἷον δὲ μετὰ φρεσὶν ἄχθος ἀλύει μήτηρ, τηλυγέτοιο θοὴν ὠδῖνα θυγατρὸςπρωτολεχοῦς φρίσσουσα· τὸ γὰρ μέγα δεῖμα γυναικῶν·αὐτὴν δʼ οὔτι χέρειον ἱκάνεται Εἰλειθυίηςκῦμα πόνων, πάντῃ δὲ διὲκ θαλάμων δεδόνηταιεὐχομένη, στενάχουσα, μετήορον ἦτορ ἔχουσα,