ἄλλους δʼ ἀγρευτῆρσιν ὑπήγαγε ληΐδα θήρηςὑγρὸς ἔρως· ὀλοῶν δὲ γάμων, ὀλοῆς τʼ Ἀφροδίτηςἠντίασαν, σπεύδοντες ἑὴν φιλοτήσιον ἄτην.ἀλλὰ σύ μοι, κάρτιστε πολισσούχων βασιλήων,αὐτός τʼ, Ἀντωνῖνε, καὶ υἱέος ἠγάθεον κῆρ, πρόφρονες εἰσαΐοιτε καὶ εἰναλίῃσι γάνυσθετερπωλαῖς, οἵῃσιν ἐμὸν νόον ἠπιόδωροιΜοῦσαι κοσμήσαντο καὶ ἐξέστεψαν ἀοιδῆςδώρῳ θεσπεσίῳ καί μοι πόρον ὑμετέροισικίρνασθαι γλυκὺ νᾶμα καὶ οὔασι καὶ πραπίδεσσι. Σχέτλι’ Ἔρως, δολομῆτα, θεῶν κάλλιστε μὲν ὄσσοιςεἰσιδέειν, ἄλγιστε δʼ ὅτε κραδίην ὀροθύνεις,ἐμπίπτων ἀδόκητος, ὑπὸ φρένα δʼ ὥστε θύελλαμίσγεαι, ἀσθμαίνεις δὲ πυρὸς δριμεῖαν ὁμοκλήν,παφλάζων ὀδύνῃσι καὶ ἀκρήτοισιν ἀνίαις· δάκρυ δέ σοι προβαλεῖν λαρὸν γάνος ἠδʼ ἐσακοῦσαιβυσσόθεν οἰμωγὴν σπλάχνοις θʼ ὑπὸ θερμὸν ἔρευθοςφοινίξαι χρωτός τε παράτροπον ἄνθος ἀμέρσαιὄσσε τε κοιλῆναι παρά τε φρένα πᾶσαν ἀεῖραιμαινομένην· πολλοὺς δὲ καὶ ἐς μόρον ἐξεκύλισας,