ἱέμενοι πύργων τε καὶ ἄστεος ἔνδον ἱκέσθαι,ἔντεα συλήσαντες ἀρηϊφάτων ἀπὸ νεκρῶναὐτοὶ θωρήξαντο καὶ ἔδραμον ἄγχι πυλάων·οἱ δʼ ὥστε σφετέροισιν ἐπειγομένοις πολιήταιςἀγκλίνουσι θύρετρα καὶ οὐ γήθησαν ἑταίροις· ὣς ἄρα καὶ ξιφίην ἴκελον δέμας ἤπαφε νηῶν.καὶ μὲν δὴ σκολιῇσιν ἐν ἀγκοίνῃσι λίνοιοκυκλωθεὶς ξιφίης μέγα νήπιος ἀφροσύνῃσινὄλλυται, ὃς θρώσκει μὲν ὑπεκδῦναι μενεαίνων,ἐγγύθι δὲ τρομέων πλεκτὸν δόλον αὖτις ὀπίσσω χάζεται· οὐδέ οἱ ὅπλον ἐνὶ φρεσίν, οἷον ἄρηρενἐκ γενύων, δειλὸς δὲ μένει κεκαφηότι θυμῷ,ὄφρα μιν ἐξερύσωσιν ἐπʼ ᾐόνας· ἔνθα δὲ δούροιςἄνδρες ἐπασσυτέροισι καταΐγδην ἐλόωντεςκρᾶτα συνηλοίησαν, ὁ δʼ ὄλλυται ἄφρονι πότμῳ. ἀφροσύνη καὶ σκόμβρον ἕλεν καὶ πίονα θύννονκαὶ ῥαφίδας καὶ φῦλα πολυσπερέων συνοδόντων.σκόμβροι μὲν λεύσσοντες ἐν ἕρκεϊ πεπτηῶταςἄλλους ἠράσσαντο λίνου πολύωπον ὄλεθρονἐσδῦναι· τοίη τις ἐσέρχεται εἰσορόωντας