ἀγρομένους τάχα πάντες ἐπί σφισιν ὡρμήθησαν,δαιτὸς ἐελδόμενοι· τοὺς δʼ οὐ κίχον, ἀλλʼ ὑπόλισθονῥηϊδίως· οἱ δʼ οὔτι καὶ ἱέμενοί περ ἔχουσιναὖτις ὑπεκδῦναι πλεκτὸν λόχον, ἀλλʼ ἑτέροισιπήματα πορσύνοντες ἐπί σφισιν εὗρον ὄλεθρον. ὡς δέ τις ἐν ξυλόχοισιν ὀρέστερος ἀγροιώτηςθηρὶ πάγην ἤρτυνεν, ἀπηνέϊ δʼ ἔνδοθι θυμῷδῆσε κυνὸς σφίγγων ἄπο μήδεα· τοῦ δʼ ὀδύνῃσινἠχήεις ὀρυμαγδὸς ἀπόπροθι τειρομένοιοἔρχεται, ἀμφὶ δέ οἱ στένεται δρίος· ἡ δʼ ἀΐουσα πόρδαλις ἰάνθη τε καὶ ἔσσυται, ἴχνος ἀϋτῆςμαιομένη· τάχα δʼ ἷξε καὶ ἔνθορε· τὸν μὲν ἔπειταὑψόσʼ ἀναρπάζει κρυπτὸς δόλος, ἡ δʼ ἐνὶ βόθρῳεἰλεῖται προπεσοῦσα, μέλει δέ οἱ οὐκέτι δαιτός,ἀλλὰ φόβου· τῇ δʼ οὔτις ὑπέκδυσίς ἐστιν ἑτοίμη· τοῖα καὶ ἄδμωες δειλοὶ πάθον, ἀντὶ δὲ φορβῆςπότμον ἐφωρμήσαντο καὶ Ἄϊδος ἕρκος ἄφυκτον.καὶ μέν τις θρίσσῃσιν ὁμῶς καὶ χαλκίσιν ἄγρηνφράσσατʼ ὀπωρινήν, καὶ λαρινὸν εἷλε καὶ ἔθνητραχούρων, κύρτον μὲν ὑπὸ σπάρτοισιν ὑφήνας