μοῦνον δʼ οὔποτε φασὶν ἀνὰ κνέφας ἀσπαλιῆεςεἰς ἄγρην πεσέειν ἁπαλὸν σκάρον, ἀλλά που ὕπνονἐννύχιον κοίλοισιν ὑπὸ κευθμῶσιν ἰαύειν.οὐ μέντοι τό γε θαῦμα Δίκην ἀπάτερθε θαλάσσηςναιετάειν· οὐ γάρ τι πάλαι πρέσβειρα θεάων οὐδὲ μετὰ θνητοῖσιν ἔχε θρόνον, ἀλλὰ κυδοιμοὶδυσκέλαδοι καὶ θοῦρος Ἄρευς φθισήνορος ἄτημαῖά τʼ ἐρικλαύστων πολέμων Ἔρις ἀλγεσίδωροςἔφλεγον ἡμερίων δειλὸν γένος· οὐδέ τι θηρῶνκεκριμένοι πολέες μερόπων ἔσαν, ἀλλὰ λεόντων αἰνότεροι πύργους τʼ εὐτείχεας ἠδὲ μέλαθρανηούς τʼ ἀθανάτων εὐώδεας αἵματι φωτῶνκαπνῷ τʼ αἰθαλόεντι κατείνυον Ἡφαίστοιο,εἰσόκε ῥαιομένην γενεὴν ᾤκτειρε Κρονίων,ὑμῖν δʼ Αἰνεάδῃσιν ἐπέραπε γαῖαν ἀνάψας. ἀλλʼ ἔτι καὶ προτέροισιν ἐν Αὐσονίων βασιλεῦσιθῦνεν Ἄρης, Κελτούς τε καὶ αὐχήεντας Ἴβηραςθωρήσσων Λιβύης τε πολύν πόρον ἔργα τε ῬήνουἼστρον τʼ Εὐφρήτην τε· τί μοι τάδε δούρατος ἔργαμεμνῆσθαι; νῦν γάρ σε, Δίκη θρέπτειρα πολήων,