ἄκρα διερπύζοντα καὶ ἀσπασίην ἐπί θήρηνἔσσυτο γηθομένη· τὸν δʼ οὐ λάθεν ἐγγὺς ἐοῦσα·ἀλλʼ ἤτοι πρῶτον μὲν ἀτυζόμενος δεδόνηταιἐς φόβον, οὐδʼ ἄρα μῆχος ἔχει μύραιναν ἀλύξαιἕρπων νηχομένην τε καὶ ἄσχετα μαιμώωσαν. αἶψα δέ μιν κατέμαρψε γένυν τʼ ἐνέρεισε δαφοινήν· πούλυπος αὖτʼ ἀέκων ὀλοῆς ὑπὸ μάρνατʼ ἀνάγκης,ἀμφὶ δέ οἱ μελέεσσιν ἑλίσσεται, ἄλλοτε ἄλλαςπαντοίας στροφάλιγγας ὑπὸ σκολιοῖσιν ἱμᾶσιτεχνάζων, εἴ πώς μιν ἐρητύσειε βρόχοισιν ἀμφιβαλών· ἀλλʼ οὔτι κακῶν ἄκος οὔτʼ ἀλεωρή·ῥεῖα γὰρ ἀμφιπεσόντος ὀλισθηροῖς μελέεσσινὀτραλέη μύραινα διαρρέει οἷάπερ ὕδωρ·αὐτὰρ ὅ γʼ ἄλλοτε νῶτα παναίολα, ἄλλοτε δειρὴνοὐρήν τʼ ἀκροτάτην περιβάλλεται, ἄλλοτε δʼ αὖτε ἐμπίπτει στόματός τε πύλαις γενύων τε μυχοῖσιν.ὡς δὲ παλαισμοσύνης γυιαλκέος ἴδμονες ἄνδρεςδηρὸν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἑὴν ἀναφαίνετον ἀλκήν,ἤδη δʼ ἐκ μελέων λιαρὸς καὶ ἀθέσφατος ἱδρὼςχεύεται ἀμφοτέροισι· τὰ δʼ αἰόλα κέρδεα τέχνης