χείματι δʼ οὔποτε φασὶν ἐπιστείχειν ἁλὸς ὕδωρπουλύποδας· ζαμενεῖς γὰρ ὑποτρομέουσιν ἀέλλας·ἀλλʼ οἵ γε γλαφυρῇσιν ἐνιζόμενοι θαλάμῃσιπτήξαντες δαίνυνται ἑοὺς πόδας, ἠΰτε σάρκαςἀλλοτρίας· οἱ δʼ αὖτις ἑοὺς κορέσαντες ἄνακτας φύονται· τόδε πού σφι Ποσειδάων ἐπένευσε.τοῖον καὶ βλοσυρῇσιν ἀειμάργοισι νόημαἄρκτοις· χειμερίην γὰρ ἀλυσκάζουσαι ὁμοκλήν,δῦσαι φωλειοῖο μυχὸν κατὰ πετρήενταὃν πόδα λιχμάζουσιν, ἐδητύος ἔργον ἄπαστον, μαιόμεναι δαίτην ἀνεμώλιον, οὐδʼ ἐθέλουσιπροβλώσκειν, εὐκραὲς ἕως ἔαρ ἡβήσειεν.ἔξοχα δʼ ἀλλήλοισιν ἀνάρσιον ἔχθος ἔχουσικάραβος ἀϊκτὴρ μύραινά τε πουλύποδές τε,ἀλλήλους δʼ ὀλέκουσιν ἀμοιβαίοισι φόνοισιν. αἰεὶ δʼ ἰχθυόεσσα μετὰ σφίσιν ἵστατʼ ἐνυὼκαὶ μόθος, ἄλλου δʼ ἄλλος ἑὴν ἐνεπλήσατο νηδύν.ἡ μὲν ὑπὲκ πέτρης ἁλιμυρέος ὁρμηθεῖσαφοιταλέη μύραινα διέσσυται οἴδματα πόντου,φορβὴν μαιομένη, τάχα δʼ εἴσιδε πούλυπον ἀκτῆς