ῥίζα τε χαλβανόεσσα καὶ ὤεα θιβρὰ χελύνηςἀλθαίνει, τοτὲ νέρθε πυρὸς ζαφέλοιο κεραίης[ἀλθαίνει καὶ γέντα συὸς φλιδόωντος ἀλοιφῇ]ἀμμίγδην ἁλίοιο καθεψηθέντα χελύνηςγυίοις, ἥ τ’ ἀκιρῇσι διαπλώει πτερύγεσσιν,ἄλλοτε δ’ οὐρείης κυτισηνόμου, ἥν τ’ ἀκάκητααὐδήεσσαν ἔθηκεν ἀναύδητόν περ ἐοῦσανἙρμείης· σαρκὸς γὰρ ἀπ’ οὖν νόσφισσε χέλειοναἰόλον, ἀγκῶνας δὲ δύω παρετείνατο πέζαις.καί τε σύ γ’ ἢ γερύνων λαιδροὺς δαμάσαιο τοκῆας,ἄμμιγα δὲ ῥίζας ἠρυγγίδας, ἢ καὶ ἐπαρκὲς